Που βρίσκεται λοιπόν η ελπίδα μας, στην έμπνευση, στην επανάσταση, στην θρησκεία…;

Δύσκολη ερώτηση. Πρέπει να μην σκεφτόμαστε τόσο πραγματικά, τόσο ορθολογικά, τι είναι καλό και τι δεν είναι. Πρέπει να μείνουμε αφελείς όσο γίνεται, πρέπει να είμαστε ιδεαλιστές και ουτοπιστές. Έχω την τάση να πιστεύω ότι ο κομουνισμός μπορεί τελικά να πραγματοποιηθεί ως σύστημα και ίσως πρέπει προς τα εκεί να πηγαίνουμε, παρόλο που μπορεί να μην συμβεί ποτέ… 

Και πως μπορεί να καθαριστεί η κομουνιστική ιδέα απο τα αυταρχικά της στοιχεία που κόλλησαν πάνω της οι ψεύτικοι υπηρέτες της;

 Με την ανάλυση, αναλύοντάς το. Άλλωστε και η δημοκρατία δημιουργήθηκε με πολύ αίμα και προσπάθεια. Ο κομμουνισμός, όπως τον μάθαμε,  είχε μέχρι τώρα ένα μόνο επεισόδιο, ενώ η δημοκρατία είχε ως τώρα πολλά επεισόδια στα οποία ακονίστηκε αρκετά μέχρι σήμερα, έτσι δεν είναι; Ο κομμουνισμός ξεκίνησε από το τελευταίο μέρος του, εκεί που δεν έπρεπε. Θα έπρεπε να γεννηθεί στις υψηλά ανεπτυγμένες χώρες, σύμφωνα τουλάχιστον με τη θεωρία του Μάρξ. Πρέπει να μείνουμε σαν παιδιά αθώοι, να πιστεύουμε αλλά και να είμαστε κριτικοί, δεν πρέπει να παίρνουμε τα πράγματα όπως μας τα σερβίρουν, πρέπει να τα αναλύουμε ξανά και ξανά, γιατί άλλωστε όλοι μας μια ζωή την έχουμε και μια ευκαιρία να κάνουμε κάτι με αυτήν. Να φτάσουμε σε κάποια ποιότητα, κάποια ποιοτική αντανάκλαση και σκέψη. Δεν πρέπει να μας νικήσει ποτέ η απελπισία!